Day 21 / Dag 21 Muskoka

Day 21 – Muskoka

We waved goodbye to Carol’s Campsite at 9:30 this morning… without even seeing Carol herself. (Maybe she was hiding from the early-morning hair situation? We’ll never know.)

The sky was stacked with ominous, thick nimbostratus clouds that looked as if they were about to burst into a Broadway-level rain performance. Spoiler: they didn’t. Not a single drop touched the windscreen. Instead, the only things making contact were unfortunate kamikaze insects who chose our RV as their final destination. At 90 km/h, they don’t stand a chance.Splatt!Arie has actually turned bug-cleaning into an art form—armed with a bottle of kitchen cleaner and a roll of paper towels, he now scrapes those poor critters off with surgeon-like precision. Don’t worry, he only performs this delicate operation when we’re parked.

Before Muskoka, we made a little retail pit stop:

• Walmart: for a tape measure (handy for sizing up our suitcases… are they allowed measurements for the train?) plus orange juice and water.
• LCBO: absolutely essential—one shouldalwaysbe prepared for spontaneous celebratory drinks.
• Dollarama: “everything’s a dollar,” they claim. Lies! By the time Canada’s sneaky tax does its job, you’re handing over $1.40. Still cheap enough, though. Arie grabbed a new glasses cord, even though I can’t remember himeveractually wearing one—mystery purchase of the day.

Fuelled up at the local Esso, then onwards! Lunch was a pit stop with our old faithful, Tim. Arie broke free from BLT tradition and joined me in ordering chili—living dangerously! We sat outside and asked a nice couple if we could share their table. Turned out they were from the Netherlands—finally, Dutchies! From Breda, no less. Their camper was noticeably smaller than ours. In the Netherlands, we’d say: “Er is altijd een baas boven baas”—there’s always someone with a bigger rig. This time, it was us.1-0 to us!

We rolled into Debbie and Jamie’s at 2:45 pm and parked up beside their massive guest house. Honestly, “guest house” is a bit modest—it’s basically the size of a small hotel, with four or five bedrooms. We strolled down to the lake behind the main house, and it was like walking into a postcard: shimmering water, enormous houses, and an atmosphere of pure Muskoka luxury.

Then we met Jim, Jamie’s dad, who at 91 years old still has a spark in his step and sparkle in his eyes. He welcomed us warmly and soon had us hooked on his stories—like the time he worked as a bank clerk and found himself in a couple ofactual bank robberies. Now that’s a family history you don’t hear every day!

For now, we’re catching up on admin and counting down the minutes until Debbie and Jamie arrive. Stay tuned—round two of this Muskoka adventure will be continued after hugs, stories, and probably a glass from the LCBO stash…

It’s now 11 pm and we’ve just wrapped up a wonderful evening with Debbie and Jamie. Honestly, they haven’t changed a bit in all these years… although Debbie did say I look like my mum (still undecided whether to take that as a compliment or a polite way of saying“you’ve aged gracefully…ish”).

We spent hours reminiscing about thegood old days—which, judging by the things we forgot, clearly weren’t always that good for our memory. Turns out some stories I was convinced happened to Debbie were apparentlymy stories… or at least that’s what she claims. Either way, there was plenty of laughing, storytelling, and a sprinkling of“do you remember so-and-so?”before the topics drifted toward life today. Canada versus The Netherlands: a battle of maple syrup and bicycles. The funny thing is, despite the oceans between us, it’s striking how many differences exist… and how many things are exactly the same.

Debbie and Jamie are still the lovely people I remembered—well, actually, that part I never forgot. But the 30 years since days since we were together in the UK have just flown by in a blink. I made them promise we won’t wait another three decades before meeting again. In fact, when they come to Europe, I’m dragging them through Schiphol straight to “Hotel Kamperman”—where a long weekend of Dutch hospitality will await (yes, with bitterballen and canal boat rides included).

As for tomorrow… there’s talk of going out on the lake on one of their boats. (Plural. They apparently have options.) But when they visit Holland, it’ll be canals all the way—no excuse.

For now, I’m just feeling very happy to have reconnected with old friends again. And as I crawl into areal bedtonight, I know myself well enough to predict that by morning I’ll actually bemissingthe hard camper mattress.

Nighty night from a happy tourist in Canada! X

***

Dag 21 – Muskoka

Vanmorgen om 9.30 uur zwaaiden we Carol’s Campsite gedag… zonder Carol zelf te zien. (Misschien verstopte ze zich vanwege de vroege-ochtendlook? We zullen het nooit weten.)

De lucht hing zwaar vol met dreigende, dikke nimbostratuswolken die elk moment klaar leken om een Broadway-waardige regenvoorstelling te geven. Spoiler: dat gebeurde niet. Geen enkele druppel raakte de voorruit. In plaats daarvan werden we alleen maar geraakt door ongelukkige kamikaze-insecten die onze camper als hun laatste bestemming kozen. Bij 90 km/u heb je geen schijn van kans.Splatt!Arie heeft het schoonmaken van die beestjes inmiddels tot een kunst verheven—gewapend met een fles keukenreiniger en een rol keukenpapier verwijdert hij de restanten met bijna chirurgische precisie. Geen zorgen hoor, dit delicate klusje voert hij alleen uit wanneer we stilstaan.

Voor Muskoka deden we nog een paar winkelstops:

• Walmart: voor een rolmaat (handig om onze koffers op te meten… passen ze wel binnen de toegestane maten van de trein?) plus wat sinaasappelsap en water.
• LCBO: absoluut essentieel—je moetaltijdvoorbereid zijn op spontane feestdrankjes.
• Dollarama: “alles voor één dollar,” beweren ze. Leugens! Zodra de Canadese belasting toeslaat, betaal je $1,40. Nog steeds goedkoop, hoor. Arie kocht een nieuw brillenkoord, terwijl ik me niet kan herinneren dat hij er ooit een gebruikt heeft—mysterieaankoop van de dag.

Daarna getankt bij de lokale Esso en weer verder! Lunchen deden we bij onze trouwe vriend Tim. Arie brak met zijn BLT-traditie en bestelde samen met mij chili—durfal! We zaten buiten en vroegen een vriendelijk stel of we hun tafel mochten delen. Wat bleek? Ze kwamen uit Nederland—eindelijk landgenoten! Uit Breda nog wel. Hun camper was duidelijk kleiner dan die van ons. In Nederland zeggen we dan: “Er is altijd een baas boven baas.” Deze keer waren wij de baas. 1-0 voor ons!

Om 14.45 uur arriveerden we bij Debbie en Jamie en parkeerden naast hun gigantische guest house. Eerlijk gezegd is “guest house” wel wat bescheiden uitgedrukt—het is eigenlijk zo groot als een klein hotel, met vier of vijf slaapkamers. We wandelden naar het meer achter het huis, en het voelde alsof we in een ansichtkaart beland waren: glinsterend water, enorme huizen en een sfeer van pure Muskoka-luxe.

Daar ontmoetten we Jim, de vader van Jamie, die op 91-jarige leeftijd nog altijd energiek en kwiek is. Hij heette ons van harte welkom en wist ons meteen te boeien met zijn verhalen—zoals de tijd dat hij als bankbediende midden in een paarechtebankovervallen terechtkwam. Dat hoor je niet vaak bij de familieverhalen!

Voor nu werken we wat administratie bij en tellen we de minuten af tot Debbie en Jamie arriveren. Wordt vervolgd—ronde twee van dit Muskoka-avontuur volgt na de knuffels, de verhalen en waarschijnlijk een glaasje uit de LCBO-voorraad…

Het is nu 23.00 uur en we hebben net een heerlijke avond gehad met Debbie en Jamie. Eerlijk gezegd zijn ze in al die jaren geen spat veranderd… al zei Debbie wel dat ik op mijn moeder lijk (ik twijfel nog steeds of ik dat als een compliment moet zien of als een subtiele manier om te zeggen: “je bent best netjes ouder geworden… soort van”).

We hebben urenlang herinneringen opgehaald aan de goede oude tijd—die, afgaand op alles wat we vergeten waren, duidelijk toch niet zo goed was voor ons geheugen. Sommige verhalen waarvan ik overtuigd was dat ze Debbie waren overkomen, bleken blijkbaar míjn verhalen te zijn… of dat beweert zij tenminste. Hoe dan ook, er werd volop gelachen, verhalen gedeeld en regelmatig geroepen: “weet je nog van die-en-die?”, voordat de gesprekken overgingen naar hoe het leven nu is. Canada versus Nederland: een strijd tussen maple syrup en fietsen. Het grappige is dat er, ondanks de oceaan ertussen, opvallend veel verschillen zijn… en tegelijk ook zoveel dingen precies hetzelfde.

Debbie en Jamie zijn nog steeds de lieve mensen die ik me herinnerde—of beter gezegd, dat was het enige wat ik nooit was vergeten. Maar de ruim 30 jaar sinds onze gezamenlijke tijd in het Verenigd Koninkrijk zijn werkelijk voorbijgevlogen. Ik heb ze moeten beloven dat we niet nog eens drie decennia wachten voordat we elkaar opnieuw zien. Sterker nog: als ze naar Europa komen, sleep ik ze via Schiphol direct naar “Hotel Kamperman”—waar een lang weekend vol Hollandse gezelligheid op ze wacht (ja, met bitterballen en een rondvaart door de grachten inbegrepen).

Wat morgen betreft… er wordt gesproken over een tocht op het meer met een van hun boten. (Meervoud. Ze hebben blijkbaar keuze.) Maar als ze straks in Nederland zijn, worden het natuurlijk de grachten—geen smoesjes.

Voor nu ben ik vooral heel blij dat ik opnieuw contact heb met zulke oude vrienden. En terwijl ik vanavond in een echt bed kruip, ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik morgenochtend waarschijnlijk de harde campermattress zal missen.

Slaap lekker vanuit een blije toerist in Canada! X