Day 23 / Dag 23 - Niagara Falls

Day 23 – The Big One !!!

With tissues in hand, we bid farewell to Debbie, Jamie, and Jim, bravely facing the 3.5-hour drive to Niagara Falls. Our journey involved a strategic leg stretch, tactical seat swaps, plus a great WhatsApp video call with Frank, Robin, and Esmee.

We rolled into our campsite straight into Halloween's waiting arms. Pumpkins, skeletons, witches—the whole place was set for paranormal activity. Arie and I felt oddly at home, and the nearby toilets, only a hop, skip, and midnight wink away were ideally positioned for those urgent “witching hour” visits.

After staking our claim to our Halloween plot, we marched to the camp entrance and the bus stop—about 100 meters away. Boarding Canada’s finest air-conditioned bus (only $3.50 each!), we relaxed while the driver puffed on a cigarette outside and waited for the correct departure time. We began our journey as VIP bus occupants but soon morphed into part of the crowd, hopping off at Main Street and Ferry Hub—a spot chosen thanks to our camp receptionist’s expert (ish) advice.

Then came the exciting bit: bus transfers! A friendly local steered us to bus no. 104, giving us a crash course in “bus roulette.” The next driver waved us off at a massive Ferris wheel—a landmark impossible to miss.

Clifton Hill greeted us like a technicolour circus: a huge Ferris wheel, wax museums galore (yes, you too could pose next to a waxy Frankenstein or waxier movie star), haunted houses, breweries, wizard golf, giant chocolate bars, wax hands, dinosaurs, and the self-proclaimed “scariest” haunted house in town. Niagara really delivers for visitors who want their sightseeing extra silly and only slightly spooky.

Down the hill we strolled, realizing with horror that gravity is a one-way trip (“what goes down must come up—help!”).

Front and centre stood Niagara Falls: a triple-threat of epic watery drama. The American Falls, Bridal Veil Falls, and Horseshoe Falls together blast over 168,000 cubic meters of water per minute—enough to give you a permanent bad hair day if you stand too close. Horseshoe Falls alone pours 3,160 tons of water every second. “An impressive beast—or rather, three beasts,” we agreed, snapping as many selfies as scientifically possible.

Next up: our big, splashy boat adventure. The American side sails the “Maid of the Mist” with passengers in blue ponchos, while our brave flotilla cruised aboard “Voyage to the Falls,” rocking stylish red plastic macs (it’s like high fashion, but more waterproof). Gravity guided us down the ramps (and a lift)—as we watched previous passengers stagger off, looking decidedly waterlogged.

We boarded the boat’s top deck joining the many other red ponco’ed tourists. The sights were jaw-dropping. The sunshine and the spray joined forces to conjure up watery rainbows. As we neared Horseshoe Falls, the force made us rethink our commitment to personal dryness—luckily, our ponchos saved us from a full-on Niagara rinse cycle. Our phones? Not so thrilled. Everyone ooooh’d and aaahhh’d and laughed at our unfortunate resemblance to well-fed goldfish.

The trip was a brisk 15 minutes of splash-bang entertainment. We squelched off the boat in unison, leaving little puddles all the way to the nearest brewery. Arie went for a well-earned Niagara Lager, and I celebrated with a Sangria cocktail: vodka, wine, mystery juices, and lots of happy giggling as we devoured chicken wings and fries (why cook when you can eat and squelch simultaneously?).

By sundown, chilly toes told us it was sweater time. The dual bus relay got us back to the campsite, our smiles only slightly overshadowed by lingering soggy socks. Two days in a row on the water, but with wildly different dress codes!

Back at the camper, we closed the windows as our neighbours trialled their “advanced fire pit” skills. Fingers crossed their fire dies naturally, so we can breathe again soon.

My legs now are aching, but we don’t complain because it’s all been totally worth it. We nearly shipped the second trip to Niagara as we had visited it many years ago, but what a blast. Tomorrow: the final campsite, camper return, then Toronto hotel and a scenic train ride to Windsor. Gayle and Dave—get ready for two newly red poncho survivors!

***

Dag 23 – De Grote Klapper!!!

Met de zakdoeken in de aanslag namen we afscheid van Debbie, Jamie en Jim, en stapten dapper in de camper voor de 3,5 uur durende rit naar Niagara Falls. Onze tocht bestond uit strategische beenstrekking, tactische stoelenwissels én een fantastische WhatsApp-video call met Frank, Robin en Esmee.

We rolden het kampeerterrein op, pardoes in de open armen van Halloween. Pompoenen, skeletten, heksen—alles stond klaar voor paranormale activiteiten. Arie en ik voelden ons gek genoeg direct thuis, vooral met toiletten op kruipafstand voor de nachtelijke spooktochten.

Toen we ons Halloween-plekje stevig hadden geclaimd, marcheerden we richting de ingang en het bushokje—zo’n honderd meter verderop. We sprongen aan boord van Canada’s fijnste airco-bus (slechts $3,50 per persoon!), en relaxed zagen we de chauffeur een sigaretje roken en precies wachten tot het vertrektijdstip. We begonnen als VIP’s in een lege bus, maar al snel werden we gewoon ‘het publiek’, en stapten uit bij Main Street en Ferry Hub—volgens de “experttip” van onze campingreceptionist.

Daarna volgde het spannende gedeelte: bus-overstappen! Een vriendelijke locaal wees ons bus nummer 104 (busroulette voor gevorderden!). De volgende chauffeur zette ons af bij een gigantisch reuzenrad—een oriëntatiepunt dat je echt niet mist.

Clifton Hill verwelkomde ons als een technicolor circus: een immens reuzenrad, waxmusea in alle soorten en maten (ja, hier kun je naast een wax Frankenstein of nog gekker wax filmster poseren), spookhuizen, brouwerijen, tovenaarsgolf, reepchocola ter grote van je hoofd, handafdrukken van wax, dinosauriërs en het zelfverklaarde "engste" spookhuis van de stad. Niagara doet echt zijn best voor bezoekers die hun sightseeing graag extra een tikkie griezelig willen.

We waggelden de heuvel af, met het ontnuchterende besef dat zwaartekracht eenrichtingsverkeer is (“wat naar beneden gaat, moet weer omhoog—help!”).

Pal voor ons lag Niagara Falls: een driedubbel ‘wow’ in water. De American Falls, Bridal Veil Falls en Horseshoe Falls storten samen meer dan 168.000 kubieke meter water per minuut naar beneden—genoeg voor een permanent ‘bad hair day’ als je te dichtbij komt. Horseshoe Falls giet in z’n eentje al 3.160 ton water per seconde. “Een imposant beest—of eigenlijk drie,” besloten we, en knipten zoveel selfies als de wetenschap toestaat.

Volgende op het programma: onze grote, natte boottocht. Aan de Amerikaanse kant vaart de “Maid of the Mist” met passagiers in blauwe poncho’s. Wij gingen met het Canadese eskadron op de “Voyage to the Falls”, strak in de rode plastic regencapes (high fashion, maar dan waterproof). Via hellingen (en een lift) voerde de zwaartekracht ons omlaag—terwijl we keken hoe drijfnatte toeristen van de boot afkwamen.

Wij ging de boot op naar het bovendek, tussen veel andere toeristen in rode ponco’s. Het uitzicht was adembenemend. Zon en opspattend water werkten samen en toverden regenbogen in de lucht. Dichter bij Horseshoe Falls kwamen we niet meer droog thuis—gelukkig voorkwamen de poncho's een volledige Niagara-wasmachine beurt. Onze telefoons? Minder gelukkig. Iedereen riep “ooooh!” en “aaah!” en we lachten hard om onszelf—vooral om onze gelijkenis met tevreden goudvissen.

De trip was een korte, intensieve sproeisessie van 15 minuten. We sprongen als natte eendjes van boord, lieten een spoor van plassen achter tot de dichtstbijzijnde brouwerij. Arie trakteerde zichzelf op een welverdiende Niagara Lager, ik op een sangria cocktail: vodka, wijn, mysterieuze sappen, plus veel gegrinnik terwijl we chicken wings en frietjes aten (waarom koken als je druipend kunt snacken?).

Toen de zon onderging, vonden onze koude tenen het tijd voor een trui. Twee keer overstappen bracht ons terug op de camping, onze big smiles slechts een beetje getemperd door zompige sokken. Twee dagen achter elkaar op het water, maar totaal verschillende dresscodes!

Terug in de camper deden we de ramen dicht—onze buren testten hun “gevorderde vuurkorf” skills. Fingers crossed dat hun kampvuur een natuurlijke dood sterft, zodat wij weer frisse lucht krijgen.

Mijn benen protesteren nu flink, maar klagen doen we niet: alles was dik de moeite waard. We wilden eigenlijk onze tweede bezoek aan Niagara overslaan—je bent er tenslotte al eens geweest—maar wat een feestje was het. Morgen: het allerlaatste kampeerplekje, camper terugbrengen, dan een hotel in Toronto en een mooie treinrit naar Windsor. Gayle en Dave—bereid je voor op twee verse rode poncho-overlevenden!"