Day 22 / Dag 22 Muskoka

Day 22 – Muskoka on the Lake (Where Brunch Is a Contact Sport)

Sun! Fun! Laughter! Alcohol! Food! After spending 19 nights playing mattress roulette in the camper, my back wept with joy at the luxury of a bed so soft I nearly needed a search-and-rescue team to emerge for breakfast. At a brave 9:00am, we shuffled from our “fun-sized” guest house to the Big House.

Out came the long trousers—a solemn occasion last seen on Day 1. Debbie, faster than a caffeinated squirrel, turned the kitchen into a bacon-sausage-mushroom-egg assembly line. Yoghurt and fruit? Of course! Coffee cake? Nothing to do with coffee at all, thank goodness for me. Jamie typed away at something “important” on his laptop for work.

Brunch was a riot of calories and giggles, mostly over last night’s “mood lighting” photos that made us all look like rejected extras from a vampire movie. (Sorry blog, those gems are staying in the vault.) Jamie and Debbie had skirting boards due for delivery. All that stood between renovation glory and the final product? A hardware store run (“Who wants to go paint shopping?!” Arie and I did).

Arie staked out a spot outside, camera in hand, ready to capture squirrels—or possibly escapees from the local DIY society. Inside, Debbie and I loaded up on paint, while outside, Arie was being chatted up by a lady. Her advice? “You can leave him here!” Must’ve been impressed by his riveting tale of screwdrivers and drill bits.

Next, Debbie ushered us to the local Marriott Hotel, a cathedral of maple leaves, pumpkins, and decorative gourds decorated the entrance. Canadians know autumn. The view out back was so spectacular it should come with a “breathable oxygen only” warning. More photos, more posing.

The mini-tour continued to a picture-perfect church. Jamie and Debbie double as local saints, keeping the place running (halo not included). The pews fit about 30 worshippers weekly, but the stained-glass windows make it feel like an exploded kaleidoscope. In the graveyard, several generations of Jamie’s family are resting peacefully.

Boat time! Arie and Jamie wrangled the “small” boat into the water. Wearing our jumpers we headed off.Jamie floored it (with the throttle—no foot pedals here), and we zoomed past mansions posing as boathouses while the main houses shyly lurked behind giant trees.

My hair—unfazed by anything less than gale-force winds—survived the journey. We hopped off two hours later, faces wind-swept and grinning, phones bulging with photos, convinced this is living the dream.

Chef Jamie stepped up with a rib BBQ, Caesar salad, green beans, corn, and chips. I was personally entrusted to “top and tail” the beans—no pressure, just the fate of dinner in my hands. Wine and laughter mingled as the sun set and the ribs vanished.

By 11pm, a chorus of yawns signaled the “too-much-fresh-air” syndrome had claimed us all. Armed with only our phone-torches and loads of gratitude, we braved the epic 200-metre trek to bed. First, a blog post. Then, sweet, plush dreams.

Tomorrow: Niagara calls. Back to the camper, back to the “firm” mattress, but fuelled by Muskoka memories.

Night night!

***

Dag 22 – Muskoka aan het Meer

Zon! Plezier! Lachen! Alcohol! Eten! Na 19 nachten matrasroulette in de camper snakte mijn rug naar het comfort van een bed zo zacht dat ik bijna een reddingsteam moest bellen om er weer uit te komen voor het ontbijt. Om precies 9 uur waggelden we vanuit ons “fun-size” gastenhuisje naar het Grote Huis.

De lange broek kwam uit de kast—een plechtig moment, want dat was voor het eerst sinds dag 1. Debbie, sneller dan een eekhoorn op espresso, veranderde de keuken in een bacon-saucijs-champignon-ei fabriekslijn. Yoghurt en fruit? Natuurlijk! Koffiecake? Gelukkig niks met koffie te maken. Jamie typte driftig op zijn laptop aan iets “belangrijks” voor werk.

Brunch was een explosie van calorieën en gegiechel, vooral om de “sfeerverlichting”-foto’s van gisteren die ons op vampiers met een ochtendhumeur deden lijken. (Sorry blog, die blijven lekker in het archief.) Jamie en Debbie kregen plinten bezorgd, dus tussen renovatieglorie en het eindresultaat stond maar één ding: een bezoek aan de bouwmarkt (“Wie wil verf gaan kopen?!” Arie en ik dus.)

Arie nestelde zich buiten, camera in de aanslag, klaar om eekhoorns te vangen—of misschien doe-het-zelvers op de vlucht. Binnen scoorden Debbie en ik verf, terwijl Arie buiten door een dame werd aangesproken. Haar advies? “Laat hem hier maar hoor!” Ze was vast onder de indruk van zijn spannende schroevendraad-verhalen.

Toen nam Debbie ons mee naar het plaatselijke Marriott Hotel, waar je bij de ingang struikelt over een kathedraal aan esdoornbladeren, pompoenen en andere versieringen. Canadian autumn: level expert. Het uitzicht aan de achterkant was zo spectaculair, het had met een “alleen ademen op eigen risico”-waarschuwing moeten komen. Natuurlijk moesten er nog meer foto’s gemaakt worden.

De mini-tour ging verder naar een schilderachtig kerkje waar Jamie en Debbie de lokale beschermheiligen lijken te zijn (zonder halo). Er komen ongeveer 30 mensen wekelijks naar de kerk voor de dienst, maar door het glas-in-lood lijkt het een ontplofte caleidoscoop. Op het kerkhof rusten meerdere generaties van Jamie’s familie vredig.

Boottijd! Arie en Jamie duwden het “kleine” bootje in het water, wij hesen onze truien op de schouders en vertrokken. Jamie gaf vol gas (met de hendel, want een gaspedaal heeft een boot niet), langs villa’s die zich voordeden als boothuizen terwijl de echte villa’s bescheiden in het groen verdwenen.

Mijn haar, immuun voor alles behalve orkaankracht, overleefde de tocht. Na twee uur kwamen we aan wal: gezichten met windkapsel, telefoons vol foto’s, overtuigd dat dit het goede leven is.

Chef Jamie ging los met ribben op de BBQ, Caesar salade, sperziebonen, maïs en friet. Ik mocht ondertussen “de bonen toppen en staarten. Wijn en lachen vloeide in het rond, de zon dook onder en de ribben verdwenen.

Om 23:00 uur kondigde een salvo van gaapjes aan dat het “teveel frisse lucht syndroom” had toegeslagen. Gewapend met onze telefoons als zaklantaarns en een flinke portie dankbaarheid liepen we stoer die epische 200 meter naar bed. Eerst een blogpost, daarna heerlijke dromen op dons.

Morgen roept Niagara: terug naar de camper, terug naar het “stevige” matras, maar wel vol Muskoka-herinneringen.

Welterusten!